Op ChiRunning les bij Marion Meesters

Door Tim Kops

Marion Meesters ChiRunning
Marion Meesters laat haar cursisten altijd een stukje in het zand lopen om de voetafdrukken te analyseren. In haar boek De kracht van ChiRunning lees je alles over de theorie en praktijk van ChiRunning.

 

Sinds een klein half jaar ben ik ChiRunner in wording. De hoogste tijd om me te laten bijsturen door degene die dat in Nederland het beste kan: Marion Meesters, Master Instructor ChiRunning.

De techniek van de ChiRunner

In de bossen bij Santpoort ontmoet ik haar. Een kleine, lichtvoetige vrouw met een blik in haar ogen die doet vermoeden dat ze er veel plezier aan beleeft je een lesje te leren. Mijn lesje gaat over de techniek van de ChiRunner. Na een korte wandeling door de bossen doemt een grasveld, maar vooral de gevreesde zandbak op. Ik vraag Marion kritisch te zijn, want daar ben ik voor gekomen. Het blijkt een overbodig verzoek. Marion drukt mij gedurende anderhalf uur met de neus op de feiten. Met vriendelijke stem, maar niet mis te verstane woorden.

Filmpje

Voor het eerste inzicht maakt Marion direct een filmpje met haar telefoon. Los van een ietwat naar achter geknikt hoofd, zijn mijn houding en helling prima, doceert Marion. Tot zover het goede nieuws. Daarna krijg ik waar ik om vroeg. Samengevat toont het eerste filmpje dat mijn schouders te veel roteren, mijn bekken ietwat inzakt en dat ik nog altijd op mijn hak land.

Oefenen op lage snelheid

Maar Marion heeft niet alleen kritiek, ze heeft ook de oplossingen! Allereerst drukt ze mij op het hart dat je ChiRunning leert op lage snelheid. Dat is dus geen 15, ook geen 10, maar slechts 8 km/u. Het heeft weinig met hardlopen te maken, maar dat is het lot van het moeten aanleren van een nieuwe manier van lopen. Als een Katholiek gaat bidden, vouwt hij zijn handen met de duim van de linkerhand het dichtst bij het lichaam. Marion laat mij voelen hoe het is als dit de duim van de rechterhand is. Het klopt niet. Probeert het zelf maar eens.

Herprogrammering

Zo moeten ook de verbindingen in mijn hersenen heel langzaam geherprogrammeerd worden totdat ze snappen dat mijn voeten niet vóór maar onder mij moeten landen en dat ze losjes moeten hangen bij het optillen van mijn been, en net zo losjes weer moeten neerkomen. De zogenaamde postzegeloefening is daarbij belangrijk. En heel langzaam rennen dus.

Ontspanning

Vele malen vraagt Marion mij heen en weer te lopen over het wandelpaadje langs de gekleurde olifant, het huisje met de wespen en de grote beuk. Op geleide van haar metronoom probeert ze mij te laten voelen wat goed is en wat niet. Door al het denken over hoe ik de ene voet voor de andere moet zetten, blijft de ontspanning uit en roept Marion bij herhaling “Los, Los, Los!”. Hoe vaak heeft ze die woorden al niet geroepen in haar trainersleven?!? Heel vaak, beaamt ze.

Ademhaling

En dan word ik naar de zandbak geleid, als een mak schaap naar het slachthuis. Ik weet wat er gaat gebeuren. Terwijl Marion de sporen van de leerlingen die mij voorgingen uitwist, vraag ik haar of ze ook aandacht heeft voor de ademhaling. Ze houdt een betoog over het belang van een rustige, niet te diepe ademhaling door de neus. Altijd door de neus. Dat kun je ook met hardlopen heel lang volhouden, zegt ze. Als ze over een tijdje aan de slag gaat met een prestatiegerichte groep, komen ChiRunning, de techniek van het ademhalen en de Energy Control Methode samen. Een interessant gegeven, stel ik vast, als Marion bemerkt dat ik de aandacht aan het afleiden ben van de zandbak. Ze gaat gauw weer over tot de orde van de training.

Voetsporen in de zandbak

Als Marion tijdens haar loopjes een stukje duin doorkruist, loopt ze zelfs na 10 jaar ChiRunning nog elke keer een stukje terug om haar sporen te checken. Míjn eerste spoor geeft verwonderde blikken; mijn passen vormen een kaarsrechte lijn, alsof ik één been heb met twee voeten die ik afwisselend neerzet. Het filmpje liet al zien dat mijn benen naar binnen neigen. Marion is dan ook niet verbaasd dat ik al tweemaal met een lopersknie in de lappenmand zat. Voortaan moet ik niet één wieltje visualiseren, maar twee. Als een stoomlocomotief.

Over water lopen

De zandbak is onverbiddelijk. Maar na een paar pogingen en het advies mij te voelen alsof ik over water loop met mijn kruin aan een touwtje, maak ik een paar passen die een mooie vlakke voetafdruk te zien geven. Het begin is er. We sluiten af met een tweede filmpje. Wie weet ben ik een natuurtalent en heb ik in 90 minuten mijn hersenen doen inzien dat ze me al die tijd verkeerd hebben aangestuurd. Je begrijpt het, zover kwam het niet. Marion en ik zijn het er snel over eens; weg met die filmpjes en aan het werk!

Focus op techniekoefeningen

Met het advies om drie maanden lang alleen maar te focussen op de techniekoefeningen, keer ik licht teleurgesteld huiswaarts. ChiRunner ben je niet zomaar, dat heeft Marion mij haarfijn en overtuigend duidelijk gemaakt. Twijfel je ook over je techniek? Onderwerp je aan het scherpe oog van Marion Meesters en je hebt weer voor een heel seizoen huiswerk!